cover

Grass, Branch & Bone

Simon Joyner

CD (2015) - Woodsist

Kjøp fra: CDON | iTunes | Amazon MP3

Genre:
Rock

Stiler:
Folkrock / Countryrock

Spor:
Sonny
Train to Crazy Horse
You Got Under My Skin
Jefferson Reed
Some Fathers Let the Sunset Bring Them to Their Knees
Old Days
I Will Not Be Your Fool (The Muse's Song)
In My Drinking Dream
Nostalgia Blues

Referanser:
Leonard Cohen
Townes Van Zandt
Lou Reed
Bob Dylan
Bright Eyes

Vis flere data

Se også:
Lost With the Lights On - Simon Joyner (2004)
Skeleton Blues - Simon Joyner (2006)
Out Into the Snow - Simon Joyner (2009)
Ghosts - Simon Joyner (2012)

(6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7)


Levande nostalgi

Ei songpoetisk ferd inn til svunne draumar og gulna minner.

Eg ser ikkje bort ifrå at det kan vere ulike meiningar omkring kvaliteten på songane til Simon Joyner. Slikt skal ein aldri sjå bort ifrå. Men Gillian Welch og eg er i alle fall samde om at dei er gode. For ikkje å seie sterke, eller råsterke. Vi strekker oss ganske så langt her, Gillian og eg, og Conor Oberst stemmer jammen santen meg i. "Pound for pound Simon Joyner is my favorite lyricist of all time" har Oberst uttalt. "My favorite poet is Simon Joyner" har ho Gillian Welch sagt. Store ord, som eg for min eigen del kanskje skal moderere eit bitte lite hakk, men berre eit bitte lite altså. For du verden som eg har høyrt på musikken til Simon Joyner. I tida som har gått etter at eg oppdaga han for snart ti år sidan er det få artistar eg har vendt like ofte tilbake til som Simon Joyner. Eg har gjort det for poesien, eg har gjort det for tonen i poesien, eg har gjort det for den rå empatien eg finn der, eg har gjort det for dei ustødige vibrasjonane som oppstår idet formidlaren finn orda, igjen og igjen og igjen.

Ein gong i tida gav Simon Joyner ut ei plate med tittelen To Almost No One. Den levde opp til tittelen, få høyrde på den. Tittelen kunne for så vidt ha vore undertittel på alle platene til Joyner. Det er nemlig slik at det heller ikkje er så mange som har høyrt dei tretten-fjorten-femten-seksten-sytten (eller der omkring) andre platene han har gjeve ut sidan starten tidleg på nittitalet. Slik har det blitt for Joyner. Han sit der borte i sin Omaha-krok, med sin gitar, sine tonar, sine ord, og skaper songar det har vist seg å vere laber etterspurnad etter. Av årsaker som kanskje kan ha noko med manglande polering og modifisering å gjere. Ikkje veit eg, slikt veit eg i grunn veldig lite om. Eg veit berre at eg har høyrt både fjorten og femten Joyner-plater, og er alt anna enn misnøgd med dei, ikkje med ei einaste ei av dei.

Ikkje er eg misnøgd med den førebels siste i rekka heller. Grass, Branch & Bone beveger seg ikkje i utkanten av de Joynerske sfærar. Den plasserer seg i grunn ganske så nær midten. Ni folksongar der den akustiske gitaren leiar an, og får nennsamt fylgje av ei handfull andre instrument, men der ingenting truar med å gå av hengslene eller skingre ut i støyen. For han har jo vore der også, i støyen og det hengslelause. Han var der faktisk sist han var her med plate. Dobbeltalbumet han kalla Ghost, og som var eit stykke mørklagt, ustabil og lite oppbyggelig folkcountrybluesrock i utkanten av god skikk. Han har vore uti der ved enkelte høve gjennom heile karrieren sin, men oftare har han vore der det går litt stillare føre seg. I nabolaget til den legendariske trubaduren Townes Van Zandt, i trakter der ærverdige Leonard Cohen har vore, i ei gate der Bob Dylan har slentra.

Minner, det handlar mykje om minner på Grass, Branch & Bone. Ymse slags minner. Få eintydig gode minner for så vidt, men også få av det totalt øydeleggande slaget. Der det sist gong gjekk mykje i svart, er vel dette meir ei plate med gulna kantar og varlege hjerteslag.

First you sang about drugs,
then you sang about death,
but you wanted to sing of love
with your last breath


Slik startar likegodt plata, med ein song til og om Sonny. Trubaduren og vennen Sonny. Ein fyr som har brent lyset i begge endar, som har hevda at "parachutes are for deserters", og som har enda opp med å lande ganske så pladask. I så måte har han vel sine slektningar rundt omkring i både den eine og andre songen der ute. Slike songar som denne lyttaren sannsynlegvis har lytta oftare på enn kva sundt er. Det er den første songen på plata. Den sette ei stemning, kreerer eit sinnsbilde, av vemod og nostalgi. Som ikkje forsvinn, som på ingen måte forsvinn undervegs. I songar som ikkje skil seg radikalt frå kvarandre, men som maktar å gripe eit tak i meg, ein etter ein.

Everything is a poem, Noah–
The doused dog, the drainpipe, and the rain
Everything's a poem,
An ecstasy, a new lament


Sitatet er henta frå songen Train to Crazy Horse. Og her snakkar vi om den vidgjetne indianarhøvdingen Crazy Horse, ikkje det nesten like vidgjetne backingbandet med same namn. Men i god gamal Desolation Row-ånd er det ikkje heilt klart og tydelig kva songen handlar om. Reint bortsett frå at det dukkar opp både spøkelse, religiøse motiv, svarte fuglar og døde politikarar her. Og så Crazy Horse då, "left unfinished up on the mountainside".

So play me a song where something goes wrong
but nobody has to go


Eit par kjærleikssongar står sjølvsagt også på programmet. Kjærleikssongar der kjærleiken ikkje dansar lettbeint omkring, der ting går gale, men ikkje alt er svart-kvitt. You Got Under My Skin erkjenner songaren ein stad, I Will Not Be Your Fool proklamerar han ein annan stad. "You raised the blinds and pulled the sun into the room" syng han i den første songen. "Wasted poems go on showering the bed, do I really need moonlight drowning my bed" spør han seg i den andre songen. Mulegheitene ligg opnare i den første enn i den andre, men bluesen er der, den forbanna bluesen er der i begge.

Og den er der i Nostalgia Blues. Den lengste, den avsluttande, og den aller beste songen på plata. Kort og enkelt fortalt handlar den om at livet nok ikkje blei heilt slik ein tenkte seg, slik nokre søte draumar sådde tankar om at det skulle bli. Draumar frå den gongen "your bedsheet smudged with ashes and burns when you stayed up all night reading the Brothers K". (Her bør eg kanskje skyte inn at einkvar song som namnedroppar verdens beste bok, Brødrene Karamasov, heilt automatisk får ein dose goodwill hos meg. Men når det er sagt, Nostalgia Blues får goodwill av utallige mange andre tekstlinjer også). Draumar har gått i knas, bitre tankar har komme i staden, og eit behov for å såre andre har vakse fram. Slik er det for ei av stemmene som slepp til i songen. Ein song av fleire stemmer. Ei anna av dei tilhøyrer han som helst vil ha seg fråbedt å bli portrettert av ein trubadur. "You've gotta poke your nose into everyone's dirty clothes, so you can turn them into your light loose verse" er berre ein del av tiraden han lar hagle over den hersens trubaduren. Men heilt til slutt, og utruleg nok, kjem det ein fred over songen, og songaren hever glaset, innrømmer livet slik det har blitt ein definitiv verdi, og lar siste linje bli slik (noko eg også gjer): "Here's to the sweet dreams that wouldn't leave us alone so long ago".

comments powered by Disqus

 



Siste anmeldelser

Artikler, nyheter


KRAMPE - eller hvordan en snarvei førte til at du gikk deg vill i skogen

Fortellingen om progressiv rock er fortellingen om en utvikling. Dens historikk har ingen egentlig begynnelse eller slutt., men heller er det en påpekelse av interne faser i en bestemt musikkstil.

Podium

Hovedsiden / Siste:

...
17.10.17 - 17:35

god jobb, har lurt etter informasjon...
15.10.17 - 22:49

glad for å bli med i...
15.10.17 - 22:48

> Registrer deg som forumbruker her.

Feedback


Jeg Vil Hjem Til Menneskene - Susanna Wallumrød
Konservativ?
(05.04.11)

Memories Of A Lifetime - Ole G. Nilssen
En fantastisk CD. Blir aldri lei av denne musikken!
(03.04.11)

The Agent That Shapes The Desert - Virus
Heilt ueinig
(29.03.11)

Groovissimo