cover

Bydrifter

Syntax TerrOrkester

CD (2015) - Grappa

Kjøp fra: CDON | iTunes | Amazon MP3

Genre:
Rock

Stiler:
Post-punk / Krautrock / Psykedelia / Avant rock

Spor:
Kanalen
Før Starving
Onz
Moliner
Du Kan Når Du Må
Syre Fort!
Nabosikker
Regnskogbyen
Siste Reisning

Referanser:
bob hund
Pere Ubu
Devo
Sonic Youth

Vis flere data

Se også:
Land Her O! - Syntax TerrOrkester (2010)

(6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7) (6 / 7)


Ein annan dans

Rock i original kledning, poesi på reinspikka karmøysk – aldeles storarta.

Det finst store følelsar og det finst mindre følelsar, og nokre gonger er det berre snakk om ein bitteliten følelse. I ein song med den mystiske tittelen Onz kviskrar og syng vokalisten i Syntax TerrOrkester om ein slik ein. "Ein liten følelse, ein bitteliten ein". På inntrengande vis, på snertent vis, ja på rytmisk vis, syng han, men mest kviskrar han eit refreng som går nettopp slik. Når han då ikkje finn på å bytte ut følelse med prøvelse – "Ein pitteliten prøvelse". Då høyrest det litt meir alvorleg ut, då høyrest det kanskje ikkje så pittelite ut likevel. Slik eg oppfattar det. Slik eg oppfattar det og har ein bitteliten følelse av, er songen, er Onz, eit lite leikent dykk inn i sjølvaste eksistensens vesen. Eit kortfatta og poetisk stemt snapshot av stega ein tek, tankane ein tenker, og livet som gror utav det, eller som kjem flytande imot ein. Noko slikt. Ikkje utan alvor, ikkje utan smil, og framfor alt ikkje utan hektande tonar. Hektande tonar i eit vitalt skjeringspunkt mellom arty postpunk og reinspikka popstas. Du verden.

Knut Andreas Knutsen heiter vokalisten i Syntax TerrOrkester. I tillegg er han låtskrivar, gitarist og generell drivkraft i bandet. Med skiftande konstellasjonar har han helde Syntax TerrOrkester i gang gjennom eit lite tiår, og fram til det som no er album nummer fire. Familien Min Forstår Ingenting Av Det døypte han like så godt debutalbumet, tilbake i 2008. Sannsynlegvis var han inne på noko der. For det har nok vist seg at disse greiene som Knutsen og gjengen har hatt føre seg ikkje akkurat har tatt av ute blant den gjengse hop av befolkninga. Men ein og annan musikkjournalist og ein og annan litt over gjennomsnittet musikkinteressert tulling har funne stoffet deira interessant. Slik har dei fått den ikkje uefne merkelappen kultband klistra på seg.

Kva bandet driv med? Rock. Men ikkje ganske enkelt rock. Det er rock som er på ein liten snurr dette, og som derfor ikkje går beinvegen. Ikkje det at det er spesielt kronglete, men ureine tilhøve kan inntreffe, og støyen blir besøkt. Vanskelig vil eg likevel ikkje på nokon måte kalle det. Dynamikken er 100 % intakt, melodien er på plass, og groovet er i arbeid. Kunstrock er eit begrep dei sjølve har dratt opp av hatten, postpunk, krautrock og psykedelia legg eg gladelig til. Eg tenker på Pere Ubu, eg tenker på Sonic Youth, eg tenker på Bob Hund, men ikkje spesielt lenge, og ikkje spesielt mykje, for først og fremst tenker eg på Syntax TerrOrkester, eit drivande originalt band frå Karmøy og Bergen.

Knutsen bur i Bergen, og har gjort det ei tid. Men det han syng, syng han slik han snakkar, slik han lærte å snakke då han vaks opp på Karmøy. Med eit ekstra sterkt, leikent og effektfullt forhold til rrrr-lyden. Og det han syng er tekstar som ikkje nødvendigvis flaumar over av ord, som har eit knapt og konsist poetisk vesen. Jepp, poetisk vesen.

Land Her O! og Vårsår heitte dei to førre platene. Naturen, det rurale, det maritime låg der som eit tematisk bakgrunnsteppe. Bydrifter heiter denne fjerde, og ein skjønar av tittelen at det er litt annleis denne gongen. "Sjå på den byen" synge Knutsen, "Tru det du ser, komme fra vatnet, komme med mær, eg blir ei stund te'". Og byen heiter vel Bergen. Eller Regnskogbyen, som den blir namngjeven i ein song her. Ein gong i framtida, om 1000 år eller noko slikt, går ein ustødig nattevandrar gatelangs i Regnskogbyen. Han skal heim, men kjenner seg ikkje att, verden hans er "snudd både rundt opp og ned". Sonisk går det luntande og avmålt føre seg i Regnskogbyen, synthlydar dryppe og gitaren er sindig. Lenge er det slik, heilt til det står att eit par minutt av låta, då kjem det brått eit skremt skrik og ein kraftig akselerasjon finn stad, og ein uro og eit uvær saman med den. Idet uværet stilnar glir bandet over i Siste Reisning. Som nok ikkje handlar om impotens, snarare tvert imot er eg freista til å hevde. Igjen går gjengen varleg ut, igjen finn dei meir lyd undervegs. Ei slags spiraleffekt set inn og det stramar seg til. På vegen inn i det virvlande blir eit manande dobbeltvers gjentatt og gjentatt:

Ein tur i andre slags omgivelsar du vett
Me fere fram og nogen rett te'bars igjen
Det kjennes akkurat som det trylle seg på plass
Det er litt for andre men me må gå veien sjøl
Ein tur i andre paradiser får ein sei
Me bygge opp og ser te'bars igjen vår vei
Det kjennes akkurat som det er fyrste gong igjen,
Den gir'kje slepp den der løgne følelsen


Målt mot tidlegare album er det lettare å komme innpå Bydrifter. Songane har eit litt meir tilgjengelig preg. Samstundes er det slik at det sonisk sett skjer vel så mykje på denne plata som på dei tidlegare platene. Lydeffektar, synthdråpar og synthstraumar driv rundt blant både milde og kvesste gitarar og det gode groovet. Stemningar blir skapt, rivne ned, og utfordra. Og eit ganske så variert knippe av låtar (ni i talet) blir til. Tre av dei har i månadane før albumutgjevinga dukka opp som singlar. Sist av desse var Onz, den har eg vel sagt ein del om. Først kom Moliner. Ein song som kontrasterar hyperaktiv rytmikk med seigare melodilinjer, og som handlar om identitet, om å høyre til, ein eller annan stad. Mellom desse to kom Du Kan Det (Når Du Må). Albumets mest poppige sak. Ei småsuspekt men definitivt smittande "durudurudurududduruttu"-koring dansar tvers igjennom låta, og ein luftig popbris fyller tonane, men også synth-psykedelisk klirr og ein hås gitar.

Seansen er spelt inn i Duper studio i Bergen, med Yngve Sætre og Jørgen Træen som produsentar. Sistnemnte visstnok i så begeistra modus at han meldte seg som bandmedlem. Og utanom Knutsen er det berre nye bandmedlemmer sidan sist. Folk som har spelt eller spelar i andre Bergensband. Ola Høyer (Cortex) spelar bass, Øyvind Solheim (Ungdomsskulen) og ikkje heilt ukjente Tarjei Strøm (frå Datarock, Ralph Myerz og P13) spelar trommer. I tillegg bidrar fleire lokale musikantar på ymse vis. Saman har dei laga eit lite norsk meisterverk, eit bittelite eit.

comments powered by Disqus

 



Siste anmeldelser

Artikler, nyheter


KRAMPE - eller hvordan en snarvei førte til at du gikk deg vill i skogen

Fortellingen om progressiv rock er fortellingen om en utvikling. Dens historikk har ingen egentlig begynnelse eller slutt., men heller er det en påpekelse av interne faser i en bestemt musikkstil.

Podium

Hovedsiden / Siste:

Tips på webbplatser med raba...
21.06.17 - 19:33

Vokalist søker metall/rockeb...
16.06.17 - 14:56

Jeg anbefaler The Book...
22.02.17 - 09:18

> Registrer deg som forumbruker her.

Feedback


Jeg Vil Hjem Til Menneskene - Susanna Wallumrød
Konservativ?
(05.04.11)

Memories Of A Lifetime - Ole G. Nilssen
En fantastisk CD. Blir aldri lei av denne musikken!
(03.04.11)

The Agent That Shapes The Desert - Virus
Heilt ueinig
(29.03.11)

Groovissimo